جايگاهى است سترگ ، چونان‌كه بردن نام اين دلاور بزرگ وفا و ياورى و دلاورى و گردن‌فرازى و بينش جامع و ايمان محكم را پيششان مجسم مىكند . . . و چه رازى است در اين ؟ گه‌گاه اين پرسش را پيش برادرانم واگفته‌ام : « در تاريخ ما - دوستداران اهل بيت رسالت - سرآمدان درخشانى هستند ، از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله تا ياوران امام على عليه السلام تا همنشينان امام حسن عليه السلام و تا ياران ديگر امامان معصوم كه ميانشان فقيهان بوده‌اند و سرداران و دلاوران ؛ ولى چون ابوالفضل عباس عليه السلام درخشيدن گيرد نور ايشان ناپديد مىشود . چرا ؟ » [ ياران ] دانا به يك‌گونه سخن گفتند : « آن راز در اين است كه عباس عليه السلام باب الحوائج است و كس بدين باب درنيايد جز آن‌كه حاجت‌روا برگردد . » و چنين است آن دعاى آشنا كه مؤمنان - چون به تنگى اوفتند و سختى دربرگيردشان - مىخوانند : « خدايا به حق [ او كه ] زدايندهء غم از چهرهء برادرش حسين عليه السلام [ بود ] غمم بزداى . » « 1 » گفتم : « آرى . . . من خود اين بسيار آزموده‌ام . چندان‌كه روزى بر من نگذشته جز آن‌كه اين حقيقت را ببينم . هرگاه كه بندها بر من استوار شدند خداى را - سبحانه و تعالى - خوانده‌ام و ابوالفضل‌عباس باب الحوائج را نزدش وسيله ساخته‌ام وصد صلوات بر پيامبر و آلش نذر كرده‌ام كه ثوابش را به روح بزرگ او

--> ( 1 ) ) الهى به حق كاشف الكرب عن وجه اخيه الحسين ( ع ) اكشف كربى